Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Est tamen ea secundum naturam multoque nos ad se expetendam magis hortatur quam superiora omnia. De illis, cum volemus. Duo Reges: constructio interrete. Antiquorum autem sententiam Antiochus noster mihi videtur persequi diligentissime, quam eandem Aristoteli fuisse et Polemonis docet. Epicurei num desistunt de isdem, de quibus et ab Epicuro scriptum est et ab antiquis, ad arbitrium suum scribere? Negabat igitur ullam esse artem, quae ipsa a se proficisceretur; Age sane, inquam. Nam e quibus locis quasi thesauris argumenta depromerentur, vestri ne suspicati quidem sunt, superiores autem artificio et via tradiderunt. Quis enim potest istis, quae te, ut ais, delectant, brevibus et acutis auditis de sententia decedere? Is ita vivebat, ut nulla tam exquisita posset inveniri voluptas, qua non abundaret. Quod non subducta utilitatis ratione effici solet, sed ipsum a se oritur et sua sponte nascitur. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur.
Ut pulsi recurrant? Alii rursum isdem a principiis omne officium referent aut ad voluptatem aut ad non dolendum aut ad prima illa secundum naturam optinenda. Iis igitur est difficilius satis facere, qui se Latina scripta dicunt contemnere. Antiquorum autem sententiam Antiochus noster mihi videtur persequi diligentissime, quam eandem Aristoteli fuisse et Polemonis docet. Poterat autem inpune; Sed quoniam et advesperascit et mihi ad villam revertendum est, nunc quidem hactenus; Quaeque de virtutibus dicta sunt, quem ad modum eae semper voluptatibus inhaererent, eadem de amicitia dicenda sunt. Sit hoc ultimum bonorum, quod nunc a me defenditur; Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest. Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere.
Cur iustitia laudatur? Illud mihi a te nimium festinanter dictum videtur, sapientis omnis esse semper beatos; Immo istud quidem, inquam, quo loco quidque, nisi iniquum postulo, arbitratu meo. Non enim in selectione virtus ponenda erat, ut id ipsum, quod erat bonorum ultimum, aliud aliquid adquireret. Sed venio ad inconstantiae crimen, ne saepius dicas me aberrare; Age, inquies, ista parva sunt. Isto modo ne improbos quidem, si essent boni viri. Praeclare hoc quidem.
Tanti autem aderant vesicae et torminum morbi, ut nihil ad eorum magnitudinem posset accedere. In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute finis bonorum; Sed quid minus probandum quam esse aliquem beatum nec satis beatum? Nam bonum ex quo appellatum sit, nescio, praepositum ex eo credo, quod praeponatur aliis. Primum non saepe, deinde quae est ista relaxatio, cum et praeteriti doloris memoria recens est et futuri atque inpendentis torquet timor? Cur, nisi quod turpis oratio est? Aberat omnis dolor, qui si adesset, nec molliter ferret et tamen medicis plus quam philosophis uteretur.
Age nunc isti doceant, vel tu potius quis enim ista melius?
Ita multo sanguine profuso in laetitia et in victoria est mortuus. Quamquam ab iis philosophiam et omnes ingenuas disciplinas habemus; Iam contemni non poteris. Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Neque enim disputari sine reprehensione nec cum iracundia aut pertinacia recte disputari potest.
