Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Bonum negas esse divitias, praeposìtum esse dicis? Eaedem enim utilitates poterunt eas labefactare atque pervertere. Rhetorice igitur, inquam, nos mavis quam dialectice disputare? Frater et T. Utram tandem linguam nescio?

1. Nihil est enim, de quo aliter tu sentias atque ego, modo commutatis verbis ipsas res conferamus.
2. An dubium est, quin virtus ita maximam partem optineat in rebus humanis, ut reliquas obruat?
3. Inde sermone vario sex illa a Dipylo stadia confecimus.
4. De quibus etsi a Chrysippo maxime est elaboratum, tamen a Zenone minus multo quam ab antiquis;

Quid ergo hoc loco intellegit honestum? Utilitatis causa amicitia est quaesita. Inquit, dasne adolescenti veniam? Collatio igitur ista te nihil iuvat. Igitur ne dolorem quidem. Summum a vobis bonum voluptas dicitur. Graece donan, Latine voluptatem vocant.

Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Duo Reges: constructio interrete. Hoc dictum in una re latissime patet, ut in omnibus factis re, non teste moveamur. Hic ambiguo ludimur.

• Facete M.
• Non enim ipsa genuit hominem, sed accepit a natura inchoatum.
• Quod si ita est, sequitur id ipsum, quod te velle video, omnes semper beatos esse sapientes.
• Quod vestri non item.
• Hoc loco discipulos quaerere videtur, ut, qui asoti esse velint, philosophi ante fiant.

Magna laus.

Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt.

Sed haec omittamus;

Itaque et manendi in vita et migrandi ratio omnis iis rebus, quas supra dixi, metienda.

Peccata paria.

At enim, qua in vita est aliquid mali, ea beata esse non potest.

Praeteritis, inquit, gaudeo.

Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere.

Non semper, inquam;

Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim.

Hic ambiguo ludimur.

Quam si explicavisset, non tam haesitaret.